TURCJA WOBEC NOWEJ SYTUACJI MIĘDZYNARODOWEJ
Kurs rysunku Nieufność Turcji do haseł rewolucji francuskiej nie przeszkadzała w kształtowaniu się specyficznego stosunku do Francji republikańskiej jako spadkobierczyni dawnej Francji królewskiej. W rozgrywkach związanych Z walkami koalicji antyrewolucyjnej Turcja pozostała neutralna, choć nie brakło prób wciągnięcia jej do wojny. Rewolucyjna Francja nie rezygnowała z protureckiej polityki królów Francji i wszelkimi silami starała się wygrać w Turcji nastroje odwetowe i rnihtarystyczne. W Turcji obawa przed hasłami rewolucji francuskiej nie przeszkadzała temu, że z biegiem czasu w stosunku do nowej republiki nieufność mieszała się z zaciekawieniem, a nawet pewną sympatią. Dało się to zauważyć po sukcesach armii rewolucyjnych w latach 1793—1795. Francja taka czy inna była przecież starym sojusznikiem Turcji, a na koalicję antyfrancuską wpływ wywierali wrogowie Turcji — Austria i Rosja. Poczynania dyplomacji koalicyjnej w Stambule, usiłującej w najczarniejszym świetle przedstawić młodą republikę w oczach dygnitarzy Dywanu, wywierały często sprzeczny z zamierzeniem skutek, budziły podziw dla armii, która biła Austriaków, dodawały otuchy zwolennikom rewanżu chcącym pomścić rok 1792. Nie znaczyło to, aby Turcja zdecydowana była wkroczyć na arenę wojenną po stronie Francji, Zbyt skorumpowana i wystawiona na obce oddziaływanie była jej machina państwowa; dawała jednak wyraz swym sympatiom, tak jak okazywała życzliwe zaciekawienie dla krótkotrwałego zrywu insurekcji kościuszkowskiej w Polsce. Konta osobiste
